A cadencia e construción das frases.
Evitar construír frases innecesariamente longas.
Estamos a comezar nisto de narrar. Se constrúes os teus textos con frases labirínticas, é probable que che perdas polo camiño, cometas algún erro ou que o lector non saiba o que quixeches dicir con tanto floreo. Practicar o ritmo e máis adiante probar variacións.
Exemplo: A muller virou sobre os seus talóns e deulle as costas ao doutor, non sen antes poder ver como este apertaba os beizos, gardando, quizais, algunha imprecación que unha dama como ela non estaba afeita oír.
Tras a corrección, quedou así:
A muller virou sobre os seus talóns e deulle as costas ao doutor, non sen ver antes como este apertaba os beizos. Seguramente gardaba tras eles algunha imprecación que unha dama como ela non estaba afeita oír.
Non escribir todas as frases coa mesma estrutura: suxeito-verbo-complementos. Non caer na monotonía. Desordenar a estrutura común, pero con premeditación: estudar como soa e se se entende todo o que queres expresar.
1ª opción: Marta sacou as chaves do bolso. Ela viu que o seu marido estaba a observala. Achegouse cara a el.
2ª opción: Ao sacar as chaves do bolso, Marta deuse conta de que o seu marido estaba a observala e achegouse cara a el.
Truco:
-Imprimir a historia e lela en voz alta co ton e o ritmo que cres que debe ter. Anotar nun marxe as correccións sobre as frases a cambiar.
-Utilizar a palabra exacta. Temos un léxico moi rico e isto evita s ter que dar longas explicacións.
Exemplo:
1ª opción: Aquel home que se dedicaba a criar abellas para conseguir o mel dos seus panais achegouse ao barranco sen medo.
2ª opción: O apicultor achegouse ao barranco sen medo.
Coñecendo o termo exacto, xogar co ritmo que se imprime ás frases.
«Quero dicir que buscaba o tempo no espazo e non outra cousa que unha procura eran as nosas viaxes continuas, interminables, unha soa viaxe infinita polo Malecón, como agora, pero a calquera hora do día e da noite, percorrendo a paisaxe cariado das casas vellas, as que están entre o parque Maceo e A Punta, que terminaron por converterse no mesmo que o home lle roubou ao mar para facer o Malecón: outra barreira de arrecifes, recibindo o salitre sempre e rocío mariño cando hai vento e ondas nos días nos que o mar salta sobre a rúa e pega nas casas buscando a costa que lle arrebataron, creándoa, facéndose outra beira, e despois os parques en que empeza agora o túnel e onde os cocoteros e os almendros falsos e as uvas caletas non borran do todo o aire de solar de chibos que o sol consegue ao queimar a herba e tostar o verde nun amarelo pajizo e o demasiado po facendo outras paredes coa luz, e despois os bares do porto: New Pastores, Two Brothers, Don Quixote… (segue)»
Fragmento de «Tres tristes tigres».
Non existe un punto en todo o parágrafo. Trátase dunha frase enlazada con outra e con outra e outra máis. Así é moi complicado manter a atención do lector escribindo deste xeito.
Ningún comentario:
Publicar un comentario